บทที่ 110

ธาเลีย

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลอดผ่านใบโอ๊กโบราณลงมา ขณะที่ข้าพบท่านพ่อกำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าแท่นหินพิธีกรรมที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน เส้นผมสีเงินของท่านต้องแสงเป็นประกายขณะพึมพำสวดภาวนา การมีอยู่ของท่านเป็นดั่งสัญญาณเรียกขาน ดึงดูดให้ข้าเดินมาจากชายขอบของค่ายพัก

“ท่านพ่อคะ” ข้าร้องเรียกเบาๆ

ท่าน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ